Ik dacht altijd dat ik sterk moest zijn.
Niet klagen, doorgaan, schouders eronder.
Maar diep van binnen voelde ik iets knagen.
Een onrust die ik niet kon plaatsen.
Pas later besefte ik: dit was rouw.
Niet om wat ik had verloren, maar om wat er nooit was geweest.
Wat als jouw worsteling met perfectionisme, controle of altijd ‘aan’ staan eigenlijk een vorm van rouw is?
Van Overleven naar Voluit Leven
Mijn ouders verloren allebei een ouder toen ik jong was. Maar hun leven ging door, in volle vaart. Er was geen ruimte voor stilstand. Geen erkenning voor verdriet. Geen woorden voor pijn.
Ik leerde onbewust hetzelfde te doen.
- Me aanpassen.
- Me sterk houden.
- Niet voelen.
Totdat het moment kwam waarop ik niet meer kon doorgaan zoals ik deed.
Mijn oudste dochter had slaapproblemen. Ik stond naast haar bed en hoorde mezelf zeggen:
“Ga maar lekker slapen, wij gaan geen ruzie maken.”